پیشینه انقلاب بنی عباس

پیشینه انقلاب عباسی

انقلاب عباسی، یکی از تحولات مهم دنیای اسلام است که آثار آن تا قرن ها میان مسلمانان بر جای ماند. عباس عموی پیامبر – ص – پس از فتح مکه مسلمان شد و از آن جا که نسبت او با آن حضرت نزدیک بود، موقعیت خاص خود را میان بنی هاشم داشت. با این حال، با وجود علی – ع – و سوابق او، عباس نمی توانست به طور مستقل مطرح باشد. فرزند وی عبد الله بن عباس، فردی تیزهوش بود و توانست طی سال ها با استفاده از احادیث صحابه، دانش قابل توجهی را درباره قرآن و حدیث پیامبر – ص – به دست آورد. وی در زمان حکومت امام علی – ع – حاکم بصره بود. بعدها فرصتی برای شرکت در سیاست نیافت و در سال ۶۹ یا ۷۰ در شهر طائف درگذشت.

همچنین بخوانید   روابط صفویان و گورکانیان هند

عباس فرزندان دیگری هم داشت که از آنان نیز نوادگانی بر جای ماندند. اینان، هیچ کدام در کربلا حضوری نداشتند و به رغم حمایت کلی از علویان، کسی از آنها در قیام کربلا و بعدها قیام زید شرکت نداشت.

دو خاندان عباسی و علوی از نسل هاشم، از اواخر قرن اول هجری، در صحنه سیاسی ظاهر شدند. گفته اند که عباسیان دعوت خود را از سال ۹۸ هجری آغاز کردند. اما آن زمان، آنچه برای شیعیان اصل بود، تلاش برای برپایی یک دولت علوی بود. در اصل، در مبارزه بنی هاشم با امویان، کاندیدای اصلی خلافت برای جایگزینی، می بایست علوی می بود. خلافت امام علی – ع – خلافت امام مجتبی – ع – و پس از آن تلاش امام حسین – ع – و در نهایت زید بن علی و فرزندش یحیی، مسیری بود که می بایست به خلافت علویان منتهی شود.

همچنین بخوانید   راهنمای پیدا کردن دفینه های زیر آب یا در چاه

عباسیان از اوایل قرن دوم هجری و شاید اندکی پیش از آن، راهشان را جدا کردند. بعدها مدعی شدند که سیر مزبور از امام حسین – ع – به برادرش محمد بن حنفیه منتهی شده و از وی به فرزندش ابوهاشم و از او به محمد بن علی بن عبد الله بن عباس. یعنی از این طریق، وصایت از خاندان علوی به خاندان عباسی منتهی شده است. ابوهاشم از چهره های برجسته علوی – البته غیر فاطمی – بود که موقعیتی در مدینه داشت و مرگ یا کشته شدن او به دست ولید بن عبد الملک، بعد از سال ۹۱ و قبل از سال ۹۶ بوده است.

همچنین بخوانید   ظهور سلسله صفویه نقطه عطفی در تاریخ ایران

دیدگاهتان را بنویسید

بستن منو